( 1 ) 32 - حق رفيق « و أما حق الصاحب فان تصحبه بالفضل ما وجدت إليه سبيلا ، و إلا فلا أقل من الانصاف ، و أن تكرمه كما يكرمك ، و تحفظه كما يحفظك ، و لا يسبقك في ما بينك و بينه إلى مكرمة ، فإن سبقك كافأته ، و لا تقصر به عما يستحق من المودة ، تلزم نفسك نصيحته ، و حياطته ، و معاضدته على طاعة ربه ، و معونته على نفسه في ما لا يهم به من معصية ربه . ثم تكون عليه رحمة ، و لا تكون عليه عذابا ، و لا قوة إلّا باللّه . . . » « اما حق رفيقت آن است كه با لطف و بزرگوارى با او برخورد كنى و يا لااقل با او به انصاف رفتار نمايى ، همان طورى كه او به تو احترام مىكند ، تو نيز او را محترم شمارى و در حدّى كه او تو را پاس مىدارد تو نيز حرمت او را نگهدارى ؛ طورى باشى كه او در نيكى و نيكوكارى از دست پيش تو نزند و اگر پيش از تو احسانى كرد تو نيز جبران كنى ، و در حدّى كه شايسته است از محبّت به او كوتاهى نكنى ، نصيحت و پاسدارى و كمك به او در راه طاعت پروردگار و يارى در برابر سركشى نفسش از فرمان خدا را بر خود واجب شمارى . وانگهى نسبت به او مايهء رحمت باشى نه عذاب و باعث ناراحتى او . هيچ نيرو و توانى جز به خدا نيست . » امام عليه السّلام حقوق رفيق بر رفيق را يادآورى فرموده و به شرح زير بيان كرده است : 1 - رفاقت بر اساس فضيلت و نيكى استوار گردد . 2 - هر يك از دو طرف رفيقش را پاس دارد . 3 - رفاقت بر اساس دوستى و محبّت و برادرى استوار باشد . 4 - هر كدام نسبت به ديگرى خيرخواه باشد .